यसपालिको हिँउदे विदा मैले नि मनाएँ ।

–सौरभकिरण श्रेष्ठ

पहिले पहिले पुसमागको विदालाई मिनपचासको विदा भनिन्थ्यो । त्यसताका स्कुलमा लामै विदा हुन्थ्यो, करिवकरिव १ महिना । काठमाडौँ खाल्टो छोडेर तराईतिर घुम्न गइन्थ्यो । धुमधामको घुमघाम पछि विद्यालय फर्केर साथीहरुको अगाडि फूर्तिलगाउँदै ‘म यहाँ घुम्न गएँ त्यहाँ घुम्न गएँ । तिमीहरु चाहिँ कहाँ गयौँ नि ?’ भनेर सोध्दा रमाइलै हुन्थ्यो । अचेल त यस्तो विदा छोटो हुन थालेछ । त्यो छोटो विदामा पनि केटाकेटीहरु विन्टर क्याम्पमा भाग लिन थालेछन् ।

विन्टर क्याम्प अचेल फस्टाउँदो छ । बालबालिकालाई पढाइका अलावा विभिन्न शीपहरु पनि दिनुपर्छ र त्यो शीप विन्टर क्पाम्पबाट प्राप्त हुन्छ भन्ने मान्यता अनुसार प्रायः यस किसिमका विन्टरक्पाम्पहरु संचालन हुने गर्छन् । यसपाली क्रियटिभ आर्ट सेन्टरले पनि बालबालिकाहरुका लागि ताहचलमा यस्तै विन्टर क्याप संचालन गरेको रहेछ । त्यस क्याम्पमा बालबालिकाहरुलाई चित्रकला, वक्तित्वकला आदि प्रशिक्षण गराउने गरेको मैले पाएँ । त्यही विन्टरक्याम्पको गतिविधिमध्ये एउटा गतिविधि थियो— कथा वाचनको । अनि कथा वाचनको जिम्मेवारी पाएको थियो कथावाचक समाजले ।
कथावाचक समाजको प्रतिनिधित्व गर्दै म र कृष्णदीप सिग्देल दिनको १ वजे ताहाचल पुगेको थियौँ । करिव बीसजना जति बालसहभागीहरु त्यहाँ थिए । उनीहरु सबै कथा सुन्न र आफ्नै कथा बनाउन इच्छुक थिए । कृष्णदीपले कथामा बालबालिका मज्जाले रमाए, हाँसे अनि तालि पिटे ।

मैले चाहिँ उनीहरुलाई कसरी कथा बनाउने भन्ने बारे उनीहरुलाई सिकाउनु थियो । ती बालबालिकाहरु कक्षा ३ देखि कक्षा ८–९ सम्मका थिए त्यसैले उनीहरुलाई कथा लेख्न वा बनाउन सिकाउने काम मेरो लागि चुनौतीपूर्ण थियो । कथा सिर्जनाका लागि कल्पनाशीलताको आवश्यक पर्छ । साना देखि ठूला बालबालिकामा भएको कल्पनाशीलतालाई मैले जोड दिने विचार गरेँ । त्यसैले एउटा सानो तर महत्वपूर्ण अभ्यास गराएँ जनु सबै उमेरका बालबालिकालाई एकै ठाउँमा राखेर गर्न सकिन्थ्यो । त्यो अभ्यासबाट सबै बालबालिका मिलेर एउटा रमाइलो कथा तयार पारेँ । जसलाई कृष्णदिपले झन् रोचक तरिकाबाट उनीहरुसमक्ष प्रस्तुत गरे ।

बालबालिकामा भएको कल्पना र सिर्जनाशीलताको तारिफ गर्दै हामी क्याम्पबाट फर्कियौँ । फर्कनुभन्दा अगाडि हामीले सबै बालबालिकालाई एकएकवटा कथाका पुस्तक पढ्नका लागि वितरण ग¥यौँ । उनीहरु पुस्तक पाउँदा रमाए । हामी पनि उनीहरुसँग एकछिन रमायौँ । यसपालीको हिँउदे विदाले मलाई पनि अलिकति छोएजस्तै लाग्यो । मैले पनि दुईतीन घण्टा विन्टर क्याम्पमा मज्जाले विताए, केही कुरा सिकेर अनि केही कुरा सिकाएर ।
जनवरी ५–७, २०११